كند تكليف خود را انجام داده است ، مثلا اگر عده‌اى از مجتهدين عملي را حرام مىدانند وعده ديگر مىگويند حرام نيست ، آن عمل را انجام ندهد ، واگر عملي را بعضي واجب وبعضي مستحب مىدانند ، آن را بجا آورد . پس كساني كه مجتهد نيستند ونمىتوانند به احتياط عمل كنند ، واجب است از مجتهد تقليد نمايند . ( مسأله 2 ) : تقليد در احكام : عمل كردن بدستور مجتهد است . واز مجتهدي مىتوان تقليد كرد كه مرد ، بالغ ، عاقل ، شيعه دوازده امامي ، حلال زاده ، زنده وعادل باشد . وعادل كسى است كه كارهائى را كه بر أو واجب است بجا آورد وكارهائى را كه بر أو حرام است ترك كند ، ونشانه عدالت اين است كه در ظاهر شخص خوبى باشد ، كه اگر از أهل محل يا همسايگان أو يا كساني كه با أو معاشرت دارند حال أو را بپرسند خوبى أو را تصديق نمايند . ودر صورتي كه اختلاف فتوى بين مجتهدين در مسائل محل ابتلاء ولو اجمالا معلوم باشد لازم است مجتهدي كه انسان از أو تقليد مىكند اعلم باشد يعنى در فهميدن حكم خدا از تمام مجتهدهاى زمان خود تواناتر باشد . ( مسأله 3 ) : مجتهد واعلم را از سه راه مىتوان شناخت : ( أول ) آن كه خود انسان يقين كند ، مثل آن كه از أهل علم باشد وبتواند مجتهد واعلم را بشناسد . ( دوم ) آن كه دو نفر عالم وعادل ، كه مىتوانند مجتهد اعلم را تشخيص دهند ، مجتهد بودن يا اعلم بودن كسى را تصديق كنند به شرط آن كه دو نفر عالم وعادل ديگر با گفته آنان مخالفت ننمايند وظاهر اين است كه اجتهاد يا اعلميت كسى بگفته يك نفر كه مورد وثوق انسان باشد نيز ثابت مىشود . ( سوم ) آن كه عده‌اى از أهل علم كه مىتوانند مجتهد واعلم را تشخيص دهند ، واز گفته آنان اطمينان پيدا مىشود مجتهد بودن يا اعلم بودن كسى را تصديق كنند . ( مسأله 4 ) : اگر اختلاف بين دو مجتهد يا بيشتر در مسائل محل ابتلا